Er zijn voetballers die een prachtige carrière hebben gehad. Er zijn voetballers die prijzen hebben gewonnen. En er zijn voetballers die iets deden wat eigenlijk niet in cijfers is uit te drukken: ze lieten mensen geloven dat alles mogelijk was.
Marco van Basten behoorde tot die laatste categorie.
Drie keer Europees Voetballer van het Jaar. Drie keer winnaar van de Ballon d’Or. Europees kampioen met Nederland. Drie Europacups I met AC Milan. Doelpuntenmaker van de beroemdste volley uit de geschiedenis van het EK. Een spits die technisch begaafd was, fysiek sterk, intelligent en dodelijk voor het doel.
En toch blijft bij Van Basten vooral één vraag hangen.
Wat had hij nog kunnen bereiken als zijn enkel hem niet had gestopt?
Dat is misschien wel de grootste ‘wat als?’ uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis.
Van Basten was pas 30 jaar toen hij definitief moest stoppen. Een leeftijd waarop veel topspitsen juist bezig zijn aan de beste jaren van hun carrière. De Nederlander had op dat moment al vrijwel alles gewonnen wat er te winnen viel.
Maar hij had zijn beste jaren nog voor zich kunnen hebben.
Zijn lichaam besliste anders.
De enkelblessure werd een gevangenis waaruit hij niet meer kon ontsnappen. Operaties, herstel, pijn en telkens opnieuw de hoop dat het beter zou worden. Hij probeerde terug te keren, maar het lichaam werkte niet meer mee. Uiteindelijk bleef er maar één conclusie over: stoppen.
En daarmee werd Van Basten misschien wel het grootste slachtoffer van zijn eigen genialiteit.
Want wanneer een speler van zijn kaliber op zijn dertigste stopt, kun je nooit meer vaststellen waar zijn plafond lag.
Misschien had hij nog een WK kunnen winnen. Misschien had hij nog jaren de beste spits ter wereld kunnen zijn. Misschien had hij zijn prijzenkast nog verder gevuld. Misschien was hij uiteindelijk zonder discussie de beste Nederlandse voetballer aller tijden geworden.
Dat zullen we nooit weten.
Wat we wél weten, is dat Van Basten op zijn hoogtepunt al tot de absolute wereldtop behoorde. Zijn loopbaan was eigenlijk nog niet eens begonnen aan het hoofdstuk waarin de meeste aanvallers hun volledige volwassenheid bereiken.
Dat maakt zijn verhaal zo wrang.
We praten tegenwoordig graag over talentontwikkeling, trainingsbelasting, herstel, data, performance en blessurepreventie. Alles wordt gemeten en geanalyseerd. Maar uiteindelijk blijft topsport ook een keiharde confrontatie met het menselijk lichaam.
Een enkel kan een carrière maken.
Maar een enkel kan hem ook breken.
Van Basten was geen speler die zijn carrière langzaam zag uitdoven. Hij werd er abrupt uitgetrokken. Een van de grootste spitsen die Nederland ooit heeft voortgebracht, werd gedwongen om vanaf de zijlijn toe te kijken terwijl anderen doorgingen.
Daarom moeten we voorzichtig zijn met vergelijkingen.
Als iemand zegt dat een huidige speler beter is dan Van Basten, kunnen we daar statistieken naast leggen. Goals, assists, wedstrijden, prijzen.
Maar Van Basten heeft één statistiek die niemand ooit kan invullen:
de jaren die hij nooit heeft kunnen spelen.
En misschien is dat wel het meest indrukwekkende én tragische onderdeel van zijn carrière.
Marco van Basten werd wereldtop.
Hij won bijna alles.
Hij werd een legende.
Maar de vraag blijft voor altijd onbeantwoord:
Hoe goed had hij werkelijk kunnen worden als zijn enkel hem niet had afgeschreven?
Misschien was hij dan niet alleen een van de beste Nederlandse voetballers ooit geweest.
Misschien was hij wel de beste geweest die Nederland ooit heeft voortgebracht.
Geef een reactie